Skydiving: Κατάδυση στον...ουρανό!

Μετάφραση Δέσποινα Ραμαντάνη

Η ιστορία της ελεύθερης πτώσης (parachuting) ξεκινά με τον Andre-Jacques Garnerin, o οποίος το 1797 πραγματοποίησε με επιτυχία ελεύθερες πτώσεις από αερόστατο. Ο στρατός ανέπτυξε τεχνολογικά τον αλεξιπτωτισμό, αρχικά ως ένα τρόπο διάσωσης των πληρωμάτων που επιβαίνουν σε αερόστατα και αεροπλάνα, κατά την διάρκεια της πτήσης και αργότερα ως ένα τρόπο μεταφοράς των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης.

Ο αλεξιπτωτισμός πραγματοποιείται ως ψυχαγωγική δραστηριότητα και ως ανταγωνιστικό άθλημα, ενώ χρησιμοποιείται επίσης για την ανάπτυξη εναέριων στρατιωτικών δυνάμεων και κατά καιρούς για την μεταφορά δασοπυροσβεστών.

Μια συνηθισμένη πτώση περιλαμβάνει εγκατάλειψη αεροσκάφους ( συνήθως αεροπλάνο αλλά καμιά φορά και ελικόπτερο), σε οποιοδήποτε ύψος από 1000-4000 μέτρα (3.000-13.000 πόδια). Στην περίπτωση πτώσης από χαμηλό ύψος, το αλεξίπτωτο ανοίγει αμέσως, ωστόσο, σε μεγαλύτερα ύψη, ο αλεξιπτωτιστής μπορεί να επιχειρήσει ελεύθερη πτώση για λίγο χρονικό διάστημα (περίπου ένα λεπτό) πριν ενεργοποιήσει το αλεξίπτωτο, ώστε να επιβραδύνει την προσγείωση σε ασφαλή ταχύτητα (γύρω στα 5-7 λεπτά).
Όταν το αλεξίπτωτο ανοίξει (συνήθως το αλεξίπτωτο θα ανοίξει πλήρως στα 800 μέτρα ή στα 2.600 πόδια), ο αλεξιπτωτιστής μπορεί να ελέγξει την κατεύθυνση και την ταχύτητα με τις μπαρέτες διεύθυνσης στις κατευθυντήριες γραμμές που βρίσκονται στο πίσω άκρο του αλεξίπτωτου, να στοχεύσει στον τόπο προσγείωσης και να πραγματοποιήσει μια σχετικώς ομαλή ακινητοποίηση.
Όλα τα σύγχρονα αλεξίπτωτα διαθέτουν πτερύγια τύπου “ram-air”, τα οποία παρέχουν έλεγχο της ταχύτητας και της κατεύθυνσης, παρόμοιο με τα αλεξίπτωτα πλαγιάς. Οι πιο «παραδοσιακοί» και των δυο αθλημάτων θα σημείωναν ότι τα αλεξίπτωτα πλαγιάς δίνουν πολύ μεγαλύτερη ώθηση και έχουν πολύ μεγαλύτερο εύρος, αλλά τα αλεξίπτωτα έχουν σχεδιαστεί για να απορροφούν τις πιέσεις κατά την ανάπτυξη τελική ταχύτητας.
Χειριζόμενος το σχήμα του κορμιού του κατά την ελεύθερη πτώση, ο αλεξιπτωτιστής μπορεί να κάνει στροφές, να κινηθεί προς τα εμπρός και προς τα πίσω ή ακόμα και να ανασηκωθεί.
Για λίγα δευτερόλεπτα μετά την εγκατάλειψη του αεροσκάφους, ο αλεξιπτωτιστής συνεχίζει να κινείται προς τα μπρος καθώς και προς τα κάτω, λόγω της δυναμικής που δημιουργήθηκε από την ταχύτητα του αεροσκάφους (γνωστή ως «εκτίναξη προς τα εμπρός»). Η αντίληψη της αλλαγής από την οριζόντια στην κάθετη πτήση είναι γνωστή επίσης ως «σχετικός άνεμος» ή ανεπίσημα ως «πάνω στο λόφο». Στην ελεύθερη πτώση, οι αλεξιπτωτιστές δεν έχουν γενικά αίσθηση της «πτώσης» , γιατί η αντίσταση του αέρα στο σώμα τους, σε ταχύτητες άνω των 80 χλμ / ώρα (50 μίλια την ώρα), δίνει την αίσθηση του βάρους και της κατεύθυνσης. Σε κανονικές ταχύτητες εξόδου από το αεροσκάφος
(περίπου 140 χλμ/ώρα υπάρχει μια μικρή αίσθηση, λίγο μετά την έξοδο, αλλά το άλμα από αερόστατο ή από ελικόπτερο μπορεί να δημιουργήσει αυτή την αίσθηση. Οι αλεξιπτωτιστές φτάνουν σε τελική ταχύτητα γύρω στα 190 χλμ/ώρα (120 μίλια την ώρα) στην κατεύθυνση με την κοιλιά - προς γη και 240–320 χλμ/ώρα (200 μίλια την ώρα ) στην κατεύθυνση με το κεφάλι προς τα κάτω, και παύουν να επιταχύνουν προς την κατεύθυνση του εδάφους. Σε αυτό το σημείο η αίσθηση που δημιουργείται είναι τόσο ισχυρή όσο εκείνη ενός δυνατού ανέμου.
Παράγοντες κινδύνου
Παρά την αντίληψη του κινδύνου, οι θάνατοι είναι σπάνιοι. Παρ’ όλα αυτά, κάθε χρόνο σημειώνονται διεθνώς θάνατοι και ατυχήματα κατά την διάρκεια του αθλήματος. Περίπου 30 αθλητές της ελεύθερης πτώσης χάνουν την ζωή τους κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, αριθμός που αντιστοιχεί σε έναν θάνατο ανά 1000 πτώσεις ( γύρω στο 0.001%).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις περισσότερες χώρες του Δυτικού Κόσμου, οι αλεξιπτωτιστές είναι υποχρεωμένοι να κουβαλάνε δυο αλεξίπτωτα. Η ρεζέρβα θα πρέπει να ελέγχεται και να επανασυσκευάζεται ανά περιόδους (είτε έχει χρησιμοποιηθεί είτε όχι) από πιστοποιημένο συσκευαστή/επισκευαστή αλεξίπτωτων (στις ΗΠΑ, η πιστοποίηση αυτή δίνεται από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας). Πολλοί αλεξιπτωτιστές χρησιμοποιούν μια αυτόματη συσκευή ενεργοποίησης (AAD), η οποία ανοίγει το εφεδρικό αλεξίπτωτο σε ένα ασφαλές ύψος, σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να ενεργοποιήσουν μόνοι τους το κύριο αλεξίπτωτο. Οι περισσότεροι αλεξιπτωτιστές φοράνε ένα οπτικό αλτίμετρο και όλο και περισσότεροι χρησιμοποιούν επίσης και ακουστικά αλτίμετρα, προσαρμοσμένα στο κράνος τους.
Τραυματισμοί και απώλειες που σημειώνονται κατά την διάρκεια πτήσης με αλεξίπτωτο που λειτουργεί, οφείλονται συνήθως σε επικίνδυνους ελιγμούς του αλεξιπτωτιστή ή σε λανθασμένη κρίση κατά την πτήση του αλεξίπτωτου, που έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία υψηλής ταχύτητας στο έδαφος.
Οι μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες αποτελούν έναν ακόμα παράγοντα κινδύνου. Σε συνθήκες ισχυρών ανέμων και αναταράξεων κατά τις ζεστές ημέρες, ο αλεξιπτωτιστής μπορεί να παρασυρθεί από καθοδικά ρεύματα κοντά στο έδαφος. Οι μεταβαλλόμενοι άνεμοι μπορεί να προκαλέσουν προσγείωση με πλευρικό άνεμο ή υπήνεμη προσγείωση με μεγαλύτερη πιθανότητα τραυματισμού εξαιτίας της ταχύτητας του ανέμου εκτός της ταχύτητας προσγείωσης.
Ένας άλλος παράγοντας κινδύνου είναι οι συγκρούσεις μεταξύ δυο ή περισσότερων αλεξιπτωτιστών με πλήρως φουσκωμένα αλεξίπτωτα. Λόγω αυτών των συγκρούσεων τα αλεξίπτωτα των αλτών μπορεί να μπλεχτούν, οδηγώντας στην ξαφνική κατάρρευση (ξεφούσκωμα) ενός ή περισσότερων από τα εμπλεκόμενα αλεξίπτωτα. Όταν συμβεί κάτι τέτοιο, οι άλτες θα πρέπει να εκτελέσουν άμεσα και γρήγορα διαδικασίες εκτάκτου ανάγκης ( εφόσον βρίσκονται σε κατάλληλο υψόμετρο για να επιχειρήσουν κάτι τέτοιο), για την αποσύνδεση (εξοβελισμό) από το κύριο αλεξίπτωτο και την ανάπτυξη του εφεδρικού αλεξίπτωτου. Οι συγκρούσεις μπορεί να αποδειχτούν ιδιαίτερα επικίνδυνες, όταν παρουσιάζονται σε πολύ χαμηλό υψόμετρο, για να δώσουν στους αλεξιπτωτιστές το απαραίτητο χρονικό διάστημα να εγκαταλείψουν με ασφάλεια το κύριο αλεξίπτωτο και να αναπτύξουν το εφεδρικό.
Δυσλειτουργίες στο σύστημα εξοπλισμού σπάνια επιφέρουν απώλειες ή τραυματισμούς. Περίπου μια στις 750 χρήσεις του κύριου αλεξίπτωτου παρουσιάζει δυσλειτουργία. Τα αλεξίπτωτα με πτερύγια τύπου ram-air περιστρέφονται συνήθως ανεξέλεγκτα σε περίπτωση βλάβης και πρέπει να εγκαταλειφθούν πριν από την ανάπτυξη του εφεδρικού. Τα εφεδρικά αλεξίπτωτα συσκευάζονται και αναπτύσσονται διαφορετικά. Επίσης έχουν σχεδιαστεί πιο συντηρητικά και έχουν κατασκευαστεί και δοκιμαστεί με πιο απαιτητικές προδιαγραφές , έτσι ώστε να είναι πιο αξιόπιστα από τα κύρια αλεξίπτωτα. Το πραγματικό τους , ωστόσο , πλεονέκτημα συνίσταται στην πιθανότητα δυσλειτουργίας του εφεδρικού αλεξίπτωτου, μειώνοντας την πιθανότητα διπλής δυσλειτουργίας, παρόλο που η πιθανότητα δυσλειτουργίας του κύριου αλεξίπτωτου που δεν δίνει την δυνατότητα αποδέσμευσης από αυτό, προκαλώντας δυσλειτουργία και του εφεδρικού αλεξίπτωτου δεν παύει να αποτελεί έναν πραγματικό κίνδυνο.
Άλλα είδη αλεξιπτωτισμού, όπως το άλμα με αλεξίπτωτο στο κενό από σταθερή βάση “Base Jumping” ή εκείνα που περιλαμβάνουν εξοπλισμό, όπως η πτήση με ειδική στολή (Wingsuit) και το Sky Surf, έχουν υψηλότερο συντελεστή κινδύνου λόγω της χαμηλής κινητικότητας του άλτη και του μεγαλύτερου κινδύνου εμπλοκής. Για αυτό το λόγο, αυτά τα είδη αλεξιπτωτισμού επιχειρούνται από έμπειρους άλτες.
Αλεξιπτωτισμός και Καιρικές Συνθήκες
Ο αλεξιπτωτισμός με κακές καιρικές συνθήκες και ειδικά με καταιγίδες, ισχυρούς ανέμου και αμμοθύελλες , μπορεί να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνο άθλημα. Οι αξιόπιστες ζώνες απόθεσης αναστέλλουν τις συνήθεις εργασίες τους κατά την διάρκεια δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Συγκρούσεις Αλεξίπτωτων
Η σύγκρουση με άλλο αλεξίπτωτο αποτελεί στατιστικό κίνδυνο και μπορεί να αποφευχθεί ακολουθώντας κάποιες απλές αρχές.
Εκπαίδευση
Ο ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο μπορεί να εκτελεστεί χωρίς άλματα. Οι κάθετες αεροσήραγγες χρησιμοποιούνται στην πράξη για την ελεύθερη πτώση ( «εσωτερική ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο « ή “bodyflight”), ενώ οι προσομοιωτές χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του αλεξίπτωτου.
Οι αρχάριοι αλεξιπτωτιστές που αναζητούν να εκπαιδευτούν έχουν τις ακόλουθες επιλογές:

• Στατική Γραμμή Κατάρτισης
• Υποβοηθούμενη Ανάπτυξη από εκπαιδευτή
• Επιταχυνόμενη Ελεύθερη Πτώση
• Ελεύθερη Πτώση με Αλεξίπτωτο

Ανάπτυξη Αλεξίπτωτου
Φτάνοντας σε υψόμετρο ανάπτυξης του αλεξίπτωτου, ο αθλητής ανοίγει με το χέρι του ένα μικρό πλαστικό αλεξίπτωτο, το οποίο λειτουργεί βοηθητικά, πιάνοντας και τραβώντας αέρα από το κύριο αλεξίπτωτο ή το κύριο στέγαστρο. Υπάρχουν δυο κύρια συστήματα που χρησιμοποιούνται: το «πέταγμα προς τα έξω» (throw-out) κατά το οποίο ο αλεξιπτωτιστής τραβά το χειριστήριο που είναι προσαρμοσμένο στην κορυφή του πιλοτικού-αλεξίπτωτου, και το οποίο είναι στοιβαγμένο σε μια μικρή τσέπη έξω από το κύριο δοχείο και το «τράβηγμα προς τα έξω» (pull –out), κατά το οποίο ο αλεξιπτωτιστής τραβά ένα μικρό μαξιλάρι που συνδέεται με το πιλοτικό αλεξίπτωτο, το οποίο βρίσκεται στοιβαγμένο μέσα στο δοχείο.
Παραλλαγές
Εκτός από τις δραστηριότητες στις οποίες εκπαιδεύονται οι αθλητές, την αγορά του εξοπλισμού και την προπόνηση, ο αλεξιπτωτιστής που αναζητά την ψυχαγωγία βρίσκει διάφορους τρόπους απλώς και μόνο για να περάσει καλά.
Hit and Rock
Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το "Hit and Rock", το οποίο είναι μια παραλλαγή της ακριβούς προσγείωσης , που έχει επινοηθεί για να δίνει την δυνατότητα στους αθλητές με διαφορετικό επίπεδο δεξιότητας να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για διασκέδαση. Το "Hit and Rock" προέρχεται από τα αρχικά POPS ( Parachutists Over Phorty Society - Κοινότητα Αλεξιπτωτιστών άνω των 40 ετών). Ο στόχος αυτής της παραλλαγής είναι η προσγείωση όσο το δυνατόν πιο κοντά στην καρέκλα, η αφαίρεση του ιμάντα του αλεξίπτωτου, το πλήρες κάθισμα στην καρέκλα και η μετακίνηση μπρος πίσω τουλάχιστον μια φορά. Ο χρόνος του διαγωνιζόμενου αρχίζει να μετράει από την στιγμή που ακουμπά τα πόδια του στο έδαφος έως ότου ολοκληρωθεί η πρώτη μετακίνηση. Η εκδήλωση αυτή έχει την μορφή αγώνα.
Tracking (Εντοπισμός Θέσης)
Στο tracking (παρακολούθηση) οι αλεξιπτωτιστές υιοθετούν μια στάση σώματος, έτσι ώστε να επιτύχουν υψηλή ταχύτητα προς τα εμπρός, πετώντας με το σώμα τους προκειμένου να διαχωριστούν από άλλους άλτες και να καλύψουν την απόσταση πάνω από το έδαφος.
Pond Swooping (Βούτηγμα στην Λίμνη)
Το Pond Swooping είναι μια μορφή ανταγωνιστικού αλεξιπτωτισμού, κατά τον οποίο οι αλεξιπτωτιστές επιχειρούν να προσγειωθούν με ένα γλίστρημα κατά μήκος μιας μικρής υδάτινης επιφάνειας, και πάνω στην ακτή. Οι εκδηλώσεις παρέχουν ήπιο ανταγωνισμό, ακριβή αξιολόγηση, ταχύτητα, απόσταση και στιλ. Οι βαθμοί και η έγκριση από τους ομότιμους μειώνεται όταν ένας από τους συμμετέχοντες «πνίγεται» ή αποτυγχάνει να φτάσει ως την ακτή και βυθίζεται στο νερό.
Cross-country
Το άλμα Cross-country είναι ένα είδος ελεύθερης πτώσης, κατά την οποία οι συμμετέχοντες ανοίγουν τα αλεξίπτωτά τους αμέσως μετά το άλμα, με τη πρόθεση να καλύψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια εδάφους κάτω από την τέντα. Η συνήθης απόσταση από το σημείο της πτώσης ως την ζώνη απόθεσης μπορεί να είναι αρκετά χιλιόμετρα.
Camera Flying (Πέταγμα με Κάμερα)
Στο Camera Flying, ένα πρόσωπο που κρατά κάμερα πέφτει στο κενό μαζί με άλλους αλεξιπτωτιστές και αρχίζει να τους κινηματογραφεί. Το πρόσωπο αυτό φορά συνήθως ειδικό εξοπλισμό, όπως μια φτερωτή στολή , έτσι ώστε να καλύπτει ένα μεγαλύτερο φάσμα των ποσοστών πτώσης, κράνη με βιντεοκάμερα και φωτογραφική μηχανή, διακόπτες που λειτουργούν με το στόμα και οπτικές διόπτρες. Μερικοί αλεξιπτωτιστές εξειδικεύονται στο πέταγμα με κάμερα, και ορισμένοι κερδίζουν αμοιβή για την κινηματογράφηση μαθητών κατά την διάρκεια προπονητικών αλμάτων, αλτών ελεύθερης πτώσης με αλεξίπτωτο, ή για την παραγωγή επαγγελματικών πλάνων και φωτογραφικών για τα μέσα ενημέρωσης.
Υπάρχει πάντα ζήτηση για καλούς ιπτάμενους κινηματογραφιστές στην κοινότητα των αλεξιπτωτιστών, καθώς πολλοί από τους ανταγωνιστικούς τομείς της ελεύθερης πτώσης με αλεξίπτωτο κρίνονται από μια εγγραφή βίντεο.
Night Jumps (Νυχτερινά Άλματα)
Ο αλεξιπτωτισμός δεν περιορίζεται μόνο στις ώρες της ημέρας. Καμιά φορά οι έμπειροι αλεξιπτωτιστές εκτελούν και νυχτερινά άλματα. Για λόγους ασφάλειας, τέτοιου είδους άλματα απαιτούν περισσότερο εξοπλισμό από εκείνον που φέρουν συνήθως οι άλτες κατά την διάρκεια της ημέρας και στις περισσότερες περιοχές χρειάζεται επίσης άδεια προχωρημένου επιπέδου για ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο (τουλάχιστον άδεια –Β στις ΗΠΑ) και μια συνάντηση με τον αξιωματικό ασφαλείας. Ένας φωτιζόμενο αλτίμετρο ( συνοδευόμενο κατά προτίμηση με ένα ακουστικό αλτίμετρο) είναι απαραίτητο. Οι αλεξιπτωτιστές που εκτελούν νυχτερινά άλματα συνηθίζουν να έχουν μαζί τους φακούς έτσι ώστε να μπορούν να ελέγχουν αν τέντα του αλεξίπτωτου έχει αναπτυχθεί σωστά.
Η ορατότητα άλλων αλεξιπτωτιστών και άλλων αεροσκαφών αποτελεί ακόμα ένα ζήτημα. Οι κανονισμοί της Ομοσπονδιακής Διοίκησης Αεροπορίας απαιτούν από τους αλεξιπτωτιστές που επιχειρούν νυχτερινά άλματα να φέρουν ένα ελαφρύ φωτισμό, ορατό σε απόσταση 3 μιλίων ( 5 χλμ) προς κάθε κατεύθυνση, και να τον ενεργοποιούν από την στιγμή βρίσκονται κάτω από την τέντα του αλεξίπτωτου. Μια ράβδος λάμψης αποτελεί μια καλή ιδέα για τα νυχτερινά άλματα.
Stuff Jumps (Άλματα με Αντικείμενο)
Με την προϋπόθεση ενός μεγάλου αεροσκάφους , το οποίο να διαθέτει πίσω πόρτες και ενός μεγάλου χώρου, για να πετάξει κανείς από πάνω, το άλμα με αντικείμενο καθίσταται εφικτό. Στα άλματα αυτά οι αλεξιπτωτιστές πηδούν στο κενό μαζί με κάποιο αντικείμενο. Πολύ δημοφιλή είναι τα άλματα με σχεδίες από καουτσούκ, τις οποίες οι άλτες χρησιμοποιούν για να κάθονται. Αυτοκίνητα, ποδήλατα, μοτοσυκλέτες, ηλεκτρικές σκούπες, δεξαμενές νερού και φουσκωτά αξεσουάρ έχουν πεταχτεί πολλές φορές έξω από την πίσω πόρτα του αεροσκάφους. Σε ένα ορισμένο ύψος οι άλτες αποχωρίζονται το αντικείμενο και αναπτύσσουν τα αλεξίπτωτά τους, αφήνοντας το αντικείμενο να συντριβεί στο έδαφος στην τελική του ταχύτητα.
Ζώνες Απόθεσης
Στον αλεξιπτωτισμό, μια ζώνη απόθεσης (ΖΑ), είναι η περιοχή πάνω και γύρω από την θέση, απ’ όπου ένας αλεξιπτωτιστής επιχειρεί ελεύθερη πτώση και περιμένει να προσγειωθεί. Η περιοχή αυτή βρίσκεται συνήθως δίπλα από ένα μικρό αεροδρόμιο, χρησιμοποιώντας κοινές εγκαταστάσεις με εκείνες που προορίζονται για τις υπόλοιπες αεροπορικές δραστηριότητες. Σε γενικές γραμμές υπάρχει μια περιοχή προσγείωσης σχεδιασμένη για προσγειώσεις αλεξιπτωτιστών. Στο προσωπικό μιας ζώνης απόθεσης, συμπεριλαμβάνονται ο διαχειριστής και ο ιδιοκτήτης της ζώνης, οι πιλότοι, οι εκπαιδευτές, οι προπονητές, οι εικονολήπτες, οι συσκευαστές και άλλο λοιπό προσωπικό. Η μεγαλύτερη ζώνη απόθεσης στον κόσμο ακούει στο όνομα Skydive Arizona, και συχνά αναφέρεται ως παγκόσμια πρωτεύουσα skydive.
Εξοπλισμός
Οι δαπάνες για το συγκεκριμένο σπορ δεν είναι καθόλου ασήμαντες. Οι τεχνολογικές εξελίξεις και βελτιώσεις τείνουν να αυξάνουν τα επίπεδα των τιμών για εξοπλισμό. Ομοίως, ο μέσος αλεξιπτωτιστής κουβαλά περισσότερο εξοπλισμό από ότι στο παρελθόν, με τις συσκευές ασφαλείας (όπως οι Αυτόματες Συσκευές Ενεργοποίησης) να συμβάλλουν σε μεγάλο μέρος του κόστους.
Μια πλήρης σειρά ολοκαίνουριου εξοπλισμού μπορεί εύκολα να κοστίσει όσο μια νέα μοτοσυκλέτα ή το μισό ενός αυτοκινήτου. Η αγορά δεν είναι αρκετά μεγάλη , ώστε να επιτρέψει την σταθερή μείωση των τιμών, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τους υπολογιστές. Σε πολλές χώρες, το άθλημα υποστηρίζει την αγορά μεταχειρισμένου εξοπλισμού. Πρόκειται για έναν τρόπο , τον οποίο προτιμούν κυρίως οι αρχάριοι , προκειμένου να αποκτήσουν «εξοπλισμό», και έχει δυο πλεονεκτήματα καθώς οι χρήστες μπορούν:

1. Να δοκιμάσουν διάφορα είδη αλεξίπτωτων (υπάρχουν πολλά) για να μάθουν πιο στιλ προτιμούν, πριν καταβάλλουν το αντίτιμο για καινούριο εξοπλισμό.
2. Να αποκτήσουν ένα πλήρες σύστημα εξάρτησης και όλα τα σχετικά αξεσουάρ σε μικρό χρονικό διάστημα και μειωμένο κόστος.

Οι αρχάριοι ξεκινούν συνήθως με αλεξίπτωτα , τα οποία είναι μεγάλα και προσαρμόζονται σχετικά στο σωματικό βάρος του άλτη. Καθώς οι δεξιότητες και η εμπιστοσύνη στον εαυτό τους βελτιώνεται, μπορούν να περάσουν σε μικρότερα, γρηγορότερα και πιο αξιόπιστα αλεξίπτωτα. Ένας ενεργός αλεξιπτωτιστής μπορεί να αλλάξει τέντα στο αλεξίπτωτό του αρκετές φορές μέσα σε διάστημα λίγων χρόνων, διατηρώντας παράλληλα τους πρώτους του ιμάντες/δοχείο και περιφερειακό εξοπλισμό.
Μεγαλύτεροι σε ηλικία άλτες, ειδικά εκείνοι που καταπιάνονται με το άθλημα μόνο κάποια Σαββατοκύριακα , το καλοκαίρι, έχουν την τάση να επιλέγουν ελαφρώς μεγαλύτερα και πιο κομψά αλεξίπτωτα, που δεν απαιτούν νεανική ένταση και αντανακλαστικά σε κάθε άλμα. Μπορεί να υπακούουν στο αξίωμα ότι «Υπάρχουν παλιοί άλτες και τολμηροί άλτες». Συνήθως ο εξοπλισμός έχει σχεδιαστεί για να τον απολαμβάνουν διάφοροι ιδιοκτήτες πριν αποσυρθεί. Οι επίδοξοι αγοραστές καλούνται συνήθως να ζητούν την συμβουλή ενός εξειδικευμένου ελεγκτή, (rigger), ο οποίος έχει εκπαιδευτεί στο να εντοπίζει σημάδια φθοράς ή κακής χρήσης. Οι εξειδικευμένοι αυτοί ελεγκτές παρακολουθούν επίσης τα βιομηχανικά προϊόντα και τις οδηγίες ασφαλείας και μπορούν να καθορίσουν , αν ένας εξοπλισμός είναι σύγχρονος και

Posted in: Videos